http://katalog.czasopism.pl/index.php?action=history&feed=atom&title=Autoportret_1_%2822%29_2008Autoportret 1 (22) 2008 - Historia wersji2026-04-29T16:14:30ZHistoria wersji tej strony wikiMediaWiki 1.20.2http://katalog.czasopism.pl/index.php?title=Autoportret_1_(22)_2008&diff=28627&oldid=prevKaktus: spis treści, okładka2008-06-24T11:13:11Z<p>spis treści, okładka</p>
<p><b>Nowa strona</b></p><div>Przejdź do [[ Autoportret ]] lub [[:Kategoria:Spisy treści 2008|Spisy treści 2008]]<br /><br />
----<br />
[[Image:Autoportret_22_08.jpg|thumb|160px|okładka numeru <br />1 (22) 2008]]<br />
<b>terry kirk, metafizyka i homoerotyka. trwanie ideologii<br /><br />
faszyzmu w przestrzeni publicznej</b><br /><br />
<br />
W przestrzeni publicznej współczesnych Włoch wciąż<br />
można odnaleźć wiele pozostałości po międzywojennym<br />
okresie faszystowskim. Forum Mussoliniego, Faszystowska<br />
Akademia Wychowania Fizycznego, stadion sportowy<br />
– wszystkie one do dziś pełnią pierwotną funkcję.<br />
Autor próbuje obalić strategie obronne wywodzące się<br />
z dyskursu naukowego, a zasymilowane w świadomości<br />
powszechnej, które uniemożliwiają rzeczywistą ocenę<br />
dziedzictwa faszyzmu.<br />
<br />
<br />
<b>vadim bass, paradoksy socrealizmu. architekt a władza<br /><br />
w stalinowskim ZSRR</b><br /><br />
<br />
Architektura socrealistyczna – wydawałoby się, że bez<br />
problemu potrafimy wymienić jej kanoniczne elementy.<br />
Jednak socrealizm w architekturze wymyka się jednoznacznym<br />
definicjom, charakteryzują go nieokreśloność,<br />
nieustanne poszukiwanie formy wizualnej pozwalającej<br />
na najpełniejsze wyrażenie ideologii.<br />
<br />
<br />
<b>zbigniew benedyktowicz, widmo środka świata. pałac<br /><br />
kultury i nauki w warszawie</b><br /><br />
<br />
Mit Pałacu Kultury i Nauki przybierał rozmaite odcienie.<br />
W pozytywnej wizji jawił się jako strzeliste, wznoszące<br />
się pod niebo centrum świata (Warszawy, socjalistycznej<br />
Polski) czy obiekt quasi-sakralny, łączący w sobie wiele<br />
pozornie sprzecznych elementów kulturowych; w negatywnej<br />
nazywano Pałac naroślą, podkreślano jego<br />
sztuczną pozycję w tkance miasta. Co łączy obie wizje?<br />
Autor znajduje odpowiedź w antropologii kulturowej.<br />
<br />
<br />
<b>sebastian cichocki, w służbie przyszłości. <br /><br />
śląski park kultury w Chorzowie</b><br /><br />
<br />
WPKiW. Obszar 620 hektarów między Katowicami<br />
a Chorzowem. Zbudowany na początku lat pięćdziesiątych<br />
na przysypanych 25-centymetrową warstwą ziemi<br />
hałdach i wysypiskach śmieci uformowanych w pagórki,<br />
doliny i jeziora. Obsadzony drzewami, między którymi<br />
znajdziemy planetarium, wesołe miasteczko, ogród<br />
zoologiczny, kąpielisko, restauracje, ośrodek sportów<br />
wodnych, skansen, rozarium, kolejkę, park rzeźb. Dziś<br />
częściowo obumarły, wciąż pełni swoją rolę, będąc<br />
jednocześnie pomnikiem niezrealizowanej utopii.<br />
<br />
<br />
<b>michał wiśniewski, budowanie dominacji. sny o potędze<br /><br />
międzywojennej polski</b><br /><br />
<br />
W dwudziestoleciu międzywojennym między zwolennikami<br />
Piłsudskiego i Dmowskiego toczył się spór o wizję Polski,<br />
jednak oba obozy łączyła myśl o Polsce jako potędze<br />
zdolnej kształtować politykę regionu. Ideologia kolonialna<br />
znalazła wyraz w oficjalnej propagandzie państwowej<br />
realizowanej między innymi na polu architektury.<br />
<br />
<br />
<b>paweł jaworski, ratusz w sosnowcu. pomiędzy faszyzującym<br /><br />
modernizmem a „stylem urzędniczym”</b><br /><br />
<br />
Jeżeli chcemy prześledzić losy wpływu polityki na architekturę,<br />
Sosnowiec jest miastem, do którego powinniśmy<br />
się udać. Niegdyś położone w zaborze rosyjskim, w czasie<br />
I wojny światowej zajęte przez Niemców, przebudowywane<br />
na wielką skalę w dwudziestoleciu międzywojennym,<br />
a po 1945 roku dostosowane do zmieniających się założeń<br />
państwa socjalistycznego. Jakie ślady tych politycznych<br />
zawirowań można odnaleźć dziś w Sosnowcu?<br />
<br />
<br />
<b>jarosław trybuś, komunikat władzy. plac republiki<br /><br />
w Berlinie</b><br /><br />
<br />
Po zjednoczeniu Niemiec Berlin sprowadził wybitnych architektów,<br />
aby zbudowali na nowo stolicę republiki. Parlament<br />
i Urząd Kanclerski zaprojektowano w oparciu o nową<br />
filozofię władzy nieodgradzającej się od obywateli. Ale<br />
czy na pewno udało się zrealizować cele demokratycznej<br />
republiki? Jak tak naprawdę brzmi „komunikat władzy”?<br />
<br />
<br />
<b>dorota jędruch, trwałość monumentu. monarchia<br /><br />
i republika w dziejach Luwru</b><br /><br />
<br />
Luwr istnieje już od ponad 200 lat. Przetrwał monarchię,<br />
rewolucje, Napoleona, wojny i niezliczoną ilość zmian.<br />
Wielokrotnie przebudowywany, poszerzany, uzupełniany,<br />
służy zarówno republikańskiej idei prezentowania najwspanialszych<br />
dzieł sztuki szerokim masom społeczeństwa,<br />
jak i monarchicznej potrzebie wyrażania splendoru<br />
władzy. Okazał się trwalszy niż zmieniające się ustroje<br />
i ambicje rozmaitych władców.<br />
<br />
<br />
<b>piotr krasny, „moc boża prowadzi prawicę wittelsbachów”. <br /><br />
sztuka bawarskich jezuitów</b><br /><br />
<br />
Jeżeli mówimy o sztuce – w tym architekturze – jako wyrazie<br />
ideologii władzy, nie możemy zapomnieć o przypadkach,<br />
kiedy owa władza wchodziła w mariaż z Kościołem.<br />
Przykładem może być szesnasto- i siedemnastowieczny<br />
sojusz bawarskich monarchów z zakonem jezuitów.<br />
<br />
<br />
<b>vladimír czumalo, oddziaływanie wzgórz. <br /><br />
praga i jej akropole</b><br /><br />
<br />
Poszukiwanie najodpowiedniejszego miejsca w przestrzeni<br />
dla władzy musi uwzględniać jej charakter.<br />
Arystoteles uważał, że górujący nad okolicą akropol ma<br />
z natury charakter monarchiczny (w przeciwieństwie<br />
np. do demokratycznej równiny). Historia praskiego<br />
akropolu sięga początku IX wieku i wzniesionego na<br />
wzgórzu grodziska. O przemianach królewskiej siedziby<br />
na wyszehradzkim wzgórzu opowiada Vladimír Czumalo.<br />
<br />
<br />
<b>łukasz galusek, czechosłowacka akropolis. <br /><br />
hradczany masaryka i plečnika</b><br /><br />
<br />
Kiedy w 1918 roku powstała Czechosłowacja, jej pierwszy<br />
prezydent postanowił uczynić z Zamku na Hradczanach<br />
serce i symbol młodego państwa. Przez ponad dziesięć<br />
lat, poczynając od 1920 roku, trwała przebudowa otoczenia<br />
oraz wnętrza zamku. Kierownictwo nad całym przedsięwzięciem<br />
objął słoweński architekt Jože Plečnik.<br />
<br />
<br />
<b>agata gabiś, raša. znikające miasto</b><br /><br />
<br />
A dokładniej mówiąc – które już zniknęło. Powstało<br />
siedemdziesiąt lat temu z rozkazu Mussoliniego, jako<br />
miasto dla faszystowskiego „człowieka nowych czasów”.<br />
Zamieszkali w nim górnicy pracujący w pobliskiej kopalni<br />
węgla. Po wojnie z rozkazu Tity Raša stała się „dumą<br />
socjalizmu”. Wreszcie zamknięto kopalnie. Miasto obumarło.<br />
Do dziś przetrwała architektura.<br />
<br />
<br />
<b>bartosz haduch, krykiet w Czandigarh</b><br /><br />
<br />
Indyjski Czandigarh to rzadki przypadek miasta zaprojektowanego<br />
i zbudowanego od podstaw. Wizję gigantów<br />
europejskiej architektury – Alberta Mayera, Macieja<br />
Nowickiego i Le Corbusiera – uzupełniły kolejne dziesięciolecia<br />
rozrastania się miasta.<br />
<br />
<br />
<b>audrey higelin-fusté, potęga przestrzeni. <br /><br />
o psychosocjologii i proksemice</b><br />
<br />
Wśród różnych sposobów interpretacji dzieła architektonicznego<br />
znajdziemy stosunkowo nowe spojrzenie,<br />
zwane psychosocjologią przestrzeni. Nauka ta interesuje<br />
się przede wszystkim oddziaływaniem przestrzeni na<br />
człowieka oraz mechanizmami, które pozwalają człowiekowi<br />
ją oswoić. Postulaty i wnioski tej metody interpretacyjnej<br />
śledzimy na przykładzie problemu przeludnienia<br />
(np. w więzieniach).<br />
<br />
<br />
<b>stefano cammelli, mit pekinu. o stolicy, której nie było</b><br /><br />
<br />
Przez sześć wieków nikt obcy nie mógł wjechać do<br />
Pekinu. W XIV wieku miasto dosłownie zamknięto przed<br />
przybyszami, a ci, którzy mimo wszystko do niego dotarli,<br />
nigdy nie mogli go opuścić. Nic dziwnego, że w Europie<br />
zrodził się mit Pekinu, a o wspaniałościach kryjących się<br />
za murami miasta opowiadano niestworzone historie. Aż<br />
w końcu w XIX wieku europejscy kolonizatorzy zdobyli<br />
stolicę Chin. Co zobaczyli?<br />
<br />
[[Kategoria:Spisy treści 2008]]</div>Kaktus