Martapatoleta o 19:10, 6 gru 2015

2015-12-06T19:10:12Z

Martapatoleta: Utworzył nową stronę „Przejdź do Magazyn Literacki KSIĄŻKI lub Spisy treści 2009

---- [[Image:MLK 7(154) 2009.jpg|thumb|160px|ok...”

2015-12-06T19:09:22Z

Utworzył nową stronę „Przejdź do Magazyn Literacki KSIĄŻKI lub Spisy treści 2009 ---- [[Image:MLK 7(154) 2009.jpg|thumb|160px|ok...”

Nowa strona

Przejdź do [[ Magazyn Literacki KSIĄŻKI ]] lub [[:Kategoria:Spisy treści 2009|Spisy treści 2009]] 
----
[[Image:MLK 7(154) 2009.jpg|thumb|160px|okładka numeru 7 (154) 2009]] 
 

'''Utwory na cztery ręce '''
'''Jeżeli pisać to nie indywidualnie, jak się rozpisać to tylko we dwóch...-'''Temat numeru '''
Literatura to gra między autorem, kartką niezadrukowanego papieru i czytelnikiem. Coraz częściej pojawia się jednak dwóch autorów, dwie kartki papieru i tylko nie jesteśmy pewni czy od tego przybywa czytelników. Pisarze - zgódźmy się, nie wszyscy - utrzymują jednak, że taka literatura tworzona "wespół, w zespół" jest nie gorsza od tej uprawianej solo. 

Literaccy partnerzy wspólnie tworzą fikcyjny świat. Przez telefon, mejle, esemesy. Wiadomo - co dwie głowy, to nie jedna. Najważniejsze jednak są: pisarska sprawność, kreatywność, zgranie, logiczne zamykanie wątków i system pracy. I oczywiście efekt końcowy - zadowolenie czytelnika. Tak pracują literackie duety. Chociaż, pisanie powieści na cztery ręce, zdaniem Mariusza Czubaja, to tylko forma porządnego rzemiosła i z natchnieniem ma niewiele wspólnego. I wcale taka spółka autorska nie musi od razu mieć zgodności genetycznej, jak to było w przypadku słynnych braci Strugackich, Goncourtów czy Grimmów, aby z kimś knuć i uzgadniać, co i jak trzeba napisać. Warsztaty też bywają różne: podział prac na poszczególne rozdziały, gdzie każdy pisze swoją część oddzielnie, albo twórczość linearna czy też powierzenie fabuły jednemu z autorów, zaś ostatecznym szlifem zajmuje się drugi. 

'''Miłość jest najważniejsza '''
'''Rozmowa numeu - Katarzyna Grochola '''
-Bohaterka pani najnowszej powieści zatytułowanej "Kryształowy Anioł" ma na imię Sara. Nosi imię starotestamentowe, podobnie jak Judyta, główna postać pani wcześniejszych książek: "Nigdy w życiu" i "Ja wam pokaże". Czy Sara przypomina Judytę? 

-Nie. Oprócz imienia starotestamentowego nie przypomina Judyty. Jest od niej młodsza, ma 28 lat. Owszem, również jej nie udaje się z mężczyznami. Chociaż nie - to też jest nieprawda. Bo w sumie Judycie udało się nieźle, skoro była z jednym mężem przez 16 lat, prawda? 

-No tak, udawało jej się, zanim ten mąż nie porzucił jej dla pewnej blondynki... 

-Tak, dla złotozębnej Joli, która zresztą nie miała żadnego zęba złotego.. Sara jest przede wszystkim dużo bardziej pozakleszcza w życiu i niepewna siebie. I nie bardzo rozumie, co się wokół niej dzieje. Wszyscy trzymają nad nią parasol ochronny i dbają, żeby nie przytrafiła jej się jakaś krzywda. I pomimo tego, że wie bardzo dużo o świecie, nie wie nic o sobie. 

'''Wstęp do psychoanalizy - Sigmund Freud '''
'''Najważniejsze książki XX wieku '''
Wydany po raz pierwszy w 1918 roku "Wstęp do psychoanalizy" jest zbiorem wykładów jakie Sigmund Freud wygłosił w latach 1915-1917 na uniwersytecie w Wiedniu. Stał się on w pewnym sensie podsumowaniem i usystematyzowaniem jego poglądów. Napisałem "w pewnym sensie", gdyż rozwój doktryny Freuda trwał do końca jego życia (zmarł w 1939 roku w wieku 80 lat), ale we "Wstępie do psychoanalizy" dokonał on swoistej naukowej spowiedzi przed audytorium nie składającym się z fachowców w tej dziedzinie. Wystąpił z tematem poza swoje środowisko. 

'''Running commentary '''
'''Co czytają inni '''
Lato jest czasem odkryć i podróży, także tych do wnętrza. "The American painter Emma Dial" Samanthy Peale (WW Norton&Co) jest opowieścią zaskakującą - to historia młodej kobiety (bohaterka ma 31 lat), która trafiła, polecona, do pracy w studiu modnego i uznawanego za wybitnego nowojorskiego malarza. Oficjalnie jest asystentką, nieoficjalnie kochanką i... twórczynią jego cenionych obrazów. Micheal Freiburg to bowiem bufon i patentowany leń, któremu nie chce się palować i z przekonaniem twierdzi, że wcale go machanie pędzlem nie pociąga. Robi to posłusznie Emma Dial. Gdy przed siedmiu laty zaczęła dla niego pracować, chciała zdobyć doświadczenie, by samej zostać artystką - ma talent, potrafi rysować w każdym stylu. Zamierzenia i ambicje, zawsze związane z ryzykiem, przegrały z bezpiecznym życiem: regularnie wpływająca pensja, spotkania ze sławnymi twórcami i krytykami, podróże, wernisaże, kolacje. Ale właśnie podczas jednego z wernisaży Emma spostrzega, że otoczają ją podobne pary - artyści i ich asystenci, czyli artyści niespełnieni. 

[[Kategoria:Spisy treści 2009]]

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 '''Utwory na cztery ręce<br />'''
-'''Jeżeli pisać to nie indywidualnie, jak się rozpisać to tylko we dwóch...-'''Temat numeru<br /><br />'''
+'''Jeżeli pisać to nie indywidualnie, jak się rozpisać to tylko we dwóch...'''<br />
 Literatura to gra między autorem, kartką niezadrukowanego papieru i czytelnikiem. Coraz częściej pojawia się jednak dwóch autorów, dwie kartki papieru i tylko nie jesteśmy pewni czy od tego przybywa czytelników. Pisarze - zgódźmy się, nie wszyscy - utrzymują jednak, że taka literatura tworzona "wespół, w zespół" jest nie gorsza od tej uprawianej solo.<br />

Magazyn Literacki KSIĄŻKI 7 (154) 2009 - Historia wersji

Martapatoleta o 19:10, 6 gru 2015

Martapatoleta: Utworzył nową stronę „Przejdź do Magazyn Literacki KSIĄŻKI lub Spisy treści 2009 ---- [[Image:MLK 7(154) 2009.jpg|thumb|160px|ok...”

Martapatoleta: Utworzył nową stronę „Przejdź do Magazyn Literacki KSIĄŻKI lub Spisy treści 2009

---- [[Image:MLK 7(154) 2009.jpg|thumb|160px|ok...”